De trein naar station Slem. Een verslag van de StepDrive door WillemL
WillemL op de StepDrive 2008 (foto: Louk Herber)
In het laatste weekend van februari stonden twee bridge-evenementen van ongelijke orde op de kalender: het internationale Witte Huis toernooi in Amsterdam en – op zondag - de jaarlijkse StepBridgedrive in Utrecht. Een mooie aanleiding om de grote rivieren over te steken en een kijkje te nemen bij de groten der aarde en de iets minder groten van StepBridge.
’s Morgens geniet ik van sterke staaltjes en ingenieuze vondsten, zittend naast topspeler Norberto Bocchi. In welke sport kom je dermate dicht bij de wereldkampioen? Fysiek bedoel ik. Het gaat hem allemaal zo makkelijk af in situaties, waarin ik zo makkelijk af ga.
’s Middags ga ik, met het idee dat bridge toch eigenlijk een heel makkelijk spelletje is, naar het bondsgebouw in Utrecht. Ik moet daar zijn als verslaggever voor het tijdschrift Bridge. Ik heb met Epko de afspraak met hem te spelen als er een oneven aantal paren is. Vijftig procent kans om te spelen met datzelfde percentage als na te streven minimum score.
Het is al aardig druk als ik het Nationaal Centrum Den Hommel binnenstap; een echt StepSfeertje, gekenmerkt door vrolijke mensen met badge. Een aantal deelnemers kent elkaar al jaren, een aantal ziet elkaar vandaag voor het eerst. Enkele deelnemers maken vlak voor aanvang kennis met hun partner. Ja, dat kan ook, je opgeven zonder partner. Je laat het dan aan StepBridge over met wie je speelt. Dertien partnerships ontstaan op deze manier, onder andere RachelHe/Lonneke. Ik kom met Epko in de derde ronde tegen deze dames te spelen. Ze hebben het erg gezellig samen. “Jullie zijn vast dikke jeugdvriendinnen?”, veronderstel ik. “Dikke vriendinnen? Nee hoor, we kennen elkaar een dik uur”. Zo werkt dat op Step. Het is een goede zaak dat StepBridge deze ontmoetingsgelegenheid op de agenda houdt. Ideaal voor clubleden die contacten niet willen beperken tot het anonieme scherm met chatbalk.
De 88 paren zijn verdeeld in twee (Step)niveaugroepen. In een ontspannen sfeer worden veertien ronden van twee spellen gespeeld, zodat je veel clubgenoten aan tafel ontmoet. Dat Epko en ik niet ons gehoopte minimum halen, komt mede door onderstaand spel, waarin we met een paar biedacties een goede score omzetten in een nul.
en daarna twee keer ruiten of beter 1
en… Niet aan de orde, want tot mijn verbazing opent mijn partner al met 1. Dat wordt feest, maar hoe gaan we dit vieren?
Ik besluit tot een rustige 1 en wacht het rebid van mijn partner af. Na 1
van oost biedt Epko 1
. West komt met een vervelend 3 bod, dat mij veel biedruimte ontneemt. Ik bied eerst maar eens 4,
een cue voor een klaverencontract, maar die fit weet Epko nog niet.
Misschien denkt-ie wel dat ik voor de schoppens bezig ben. De cue zet
de trein op de rails naar station Slem. Oost biedt 5 en Epko laat zijn beurt terecht voorbij gaan. Nu geef ik met 6 aan dat er een klaverenfit is en dat 4 dus een eerste of tweede controle was met klaveren als troef. Oost gunt ons dit slem niet - waarom zou hij - en biedt 6.
Achteraf leert het scorestaatje dat we op dit moment een score van 62 procent kunnen pakken door 6 te doubleren. Dat gaat vijf down. Ik bied 6.
Dat ziet er een beetje vreemd uit, maar wat is er mooier dan een slem in
een 4-2 fit? Zou Epko VB10-vierde van schoppen hebben gehad, dan lag
een sensationele top in het verschiet. Die had-ie niet, bovendien zat
de kleur ook nog eens lelijk tegen. Klein slem schoppen gaat minstens
twee down voor hooguit tien procent. Zou Epko durven corrigeren naar
6SA, dan scoren we de top, want dat contract zit erin, net zoals 7.
Maar zover komt het niet, want oost biedt meteen 7.
Dit kunnen we doubleren en zes down spelen voor een score van zeventig
procent. Nu gebeurt er iets geks. Een van ons beiden biedt 7. Dat gaat vijf down voor een score van nul procent.
Zo schiet in enkele biedingen onze score op en neer. Het gekke is dat wij ons geen van beiden meer kunnen herinneren wie uiteindelijk 7 bood. Ons beider selectieve geheugen laat ons deerlijk in de steek.
Zo sta ik weer met beide benen stevig op de grond. De afstand tussen
het Witte Huis in Amsterdam en Den Hommel in Utrecht is misschien niet
groot, zeker niet op een rustige zondagochtend. Het niveauverschil
tussen een Norberto Bocchi en mij is echter onoverbrugbaar: een
zondagochtend, een dag, een week, een maand, een jaar, een eeuwigheid.
EsSij en ErwinRe (foto: Louk Herber)
Het podium, A-Groep
1. ErwinRe en EsSij 64,84%
2. AriekR en CoraHa 63,54%
3. PomGo en EllenBoo 60,82%
B-Groep
1. TomBreu en ChrisBr 63,11%
2. CeesMa en CoosBe 62,40%
3. TonEras en Coos35 60,10%
De volledige uitslag met frequentiestaten en spelverdelingen staat op www.bridge.nl. Ga naar wedstrijden, dan naar uitslagen, dan toernooien en tenslotte StepBridgedrive 2008.
