Broertje dood aan weglopers. StepBridge ontmoet Ad van ’t Hoenderdal

Wie bepaalt wat mag en niet mag op Step? Heeft de Technische Commissie een gezicht? Wat is de rol van de bridgebond? Dit soort vragen doemt regelmatig op bij de gemiddelde StepBridger. Begrijpelijk, want het spelen van bridge gaat onvermijdelijk gepaard met emoties: emoties door partners, emoties door tegenstanders en emoties over de regelgeving. Dat geldt voor live bridge, maar zeker ook voor bridge op het internet. 

  Ad van 't Hoenderdal

Hoogste tijd om eens aan het jasje te trekken van Ad van ’t Hoenderdal, de secretaris van de Technische Commissie van StepBridge. Van ’t Hoenderdal (50) is opgegroeid in de IJsselmeerpolders en studeerde econometrie in Groningen. Na zijn studie is hij in die stad blijven hangen. Hij werkte er als ICT-er en als marketeer. Tegenwoordig is Van ’t Hoenderdal gevestigd als zelfstandig adviseur. Daarnaast is hij een dag per week werkzaam voor de Nederlandse Bridge Bond. Hij schrijft cursusboeken en examens voor de wedstrijdtechnische opleidingen (CLA/CLB/WL) van de bond. Van ’t Hoenderdal (AdHoe op Step) speelt bridge in de Tweede Divisie en is voorzitter van De Zeerob, één van de meest actieve bridgeclubs uit het noorden des lands.

goede communicatie
StepBridge hecht veel waarde aan een goede communicatie met zijn leden. Met name zaken die bij de Technische Commissie zijn ingebracht vereisen een correcte en heldere afhandeling. En dat is precies de verantwoordelijkheid van Ad van ’t Hoenderdal, als secretaris van de TC. De discussies binnen dit orgaan dienen te worden gekanaliseerd en te resulteren in een begrijpelijke en heldere e-mail aan de betrokkenen. De TC bestaat uit zeven vrijwilligers, die hooguit eenmaal per jaar fysiek bij elkaar komen. Vergaderen doet de groep veelvuldig (soms dagelijks) op een besloten internet-discussieforum. De werkwijze van de TC is vastgelegd in paragraaf 4.3 van de StepBridge spelregels.

Van ’t Hoenderdal geeft aan dat de TC bij de beoordeling van overtredingen altijd een onderscheid maakt tussen mensen die ‘niet weten’ en mensen die ‘niet willen’. De eerste categorie krijgt informatie over de juiste gang van zaken; de tweede groep mag rekenen op disciplinaire maatregelen. StepBridge heeft een broertje dood aan weglopers (spelers die de tafel verlaten tijdens een spel waarin ze al een bod hebben gedaan). Sommige weglopers zijn zich niet bewust van deze hinderlijke gewoonte en absoluut te goeder trouw. Op veel buitenlandse bridgesites bijvoorbeeld, wordt zomaar weglopen gedoogd. Bij een eerste klacht blijft het daarom bij een waarschuwing met tekst en uitleg. Maakt men daarna toch weer dezelfde overtreding, dan volgt wel automatisch een schorsing.

Nogal wat weglopers proberen op die manier een slechte score te ontlopen. Daarom gaat een waarschuwing veelal vergezeld van een strafdegradatie; de speler wordt één Step-niveau teruggezet. Overtredingen zijn er natuurlijk in alle soorten en maten. Voorzeggen bijvoorbeeld, daarvan weet iedereen dat het niet mag. Bij constatering daarvan, volgt meteen een schorsing. In ernstige gevallen kan StepBridge zelfs besluiten een speler definitief uit te sluiten van StepBridge.

Hoeveel meldingen komen er binnen bij de TC? Volgens Van ’t Hoenderdal zijn dat er op jaarbasis zo’n vierhonderd. Dat lijkt misschien veel, maar valt eigenlijk erg mee: één klacht per twintig leden per jaar (StepBridge heeft circa negenduizend leden). Een factor die zeker mee speelt zijn de cultuurverschillen. StepBridge heeft op dat punt een aanzienlijk gevarieerd ledenbestand. Een jonge Amsterdamse Meesterklasser kan aan tafel komen bij een seniore clubspeelster uit West-Vlaanderen. En als spelers dan alleen maar zouden uitgaan van hun eigen normen, dan is een conflict snel geboren. Het aantal klachten per lid vertoont trouwens al jarenlang een dalende trend. Die vierhonderd jaarlijkse klachten leiden uiteindelijk tot een paar honderd waarschuwingen, enkele tientallen schorsingen en een handvol definitieve uitsluitingen. Soms wordt een uitsluiting overgenomen door de NBB, waardoor het de betreffende speler ook niet meer is toegestaan bij een bij de bond aangesloten vereniging te spelen of mee te doen aan NBB-toernooien en competities.

valsspel
Bij internetbridge kun je vrij makkelijk valsspelen. StepBridge is wat dat betreft geen uitzondering, erkent Van ’t Hoenderdal ruiterlijk. StepBridge heeft in de loop der jaren heel wat mensen betrapt en de toegang ontzegd. Tegelijkertijd is ook gebleken dat veel verdenkingen onterecht zijn en misschien wel zijn ingegeven uit frustratie over een slechte score. De Technische Commissie beschikt over veel middelen om echte fraude vast te stellen. Van ’t Hoenderdal is op dat punt voorzichtig: “Ik ga hier niet uit de doeken doen hoe onze werkwijze precies is. Dat blijft geheim.” Iets wil hij er wel over kwijt: “Gebruikelijk is in ieder geval om, wanneer er sprake is van een serieus vermoeden, een groot aantal spellen van de speler(s) erbij te pakken en die te analyseren. Alle "records" zijn immers opgeslagen. Ja, dat zijn de voordelen van internetbridge. Zo hoeft er ook nooit discussie te zijn over wat er precies aan tafel is gezegd. We laten gewoon even de betreffende regels uit de logbestanden van StepBridge terughalen. Hoor en wederhoor, zoals in de echte wereld, is dus veel minder vaak nodig.”

Ondanks al die klachten ontleent Van ’t Hoenderdal voldoening aan zijn werk bij StepBridge: “Je probeert iedereen de weg te wijzen en de rotte appels er uit te halen. Bij sommige mensen staat hun temperament nu eenmaal in de weg om een plezierige tafelgenoot zijn. Daar ligt een verschil met de echte wereld, waar je veelal met bekenden speelt. De acceptatiegraad ligt dan wat hoger. Op StepBridge komen spelers regelmatig bij wildvreemden aan tafel, die onaangepast gedrag terecht niet zomaar aanvaarden.” Van ’t Hoenderdal vervolgt streng: “Zulke vaatjes buskruit krijgen van de TC het advies er zelf voor te kiezen het lidmaatschap van StepBridge niet meer te verlengen; zo niet, dan doet StepBridge het een paar klachten later.”

jij biedt als een os
Het zout in de pap vormen bijzondere kwesties. Daar kan Van ’t Hoenderdal de humor wel van inzien: “Zo hadden we laatst iemand die een serieuze klacht indiende over de slechte kaarten die hem al jaren zouden zijn toebedeeld op StepBridge. Of iemand anders die meende te zijn uitgescholden en daarover vreselijk verontwaardigd was: Jij biedt als een os! Toen we nakeken wat er precies was gezegd, bleek dat een tafelgenoot haar had proberen duidelijk te maken dat ze bood alsof ze een os (jargon voor sterke kaart) in handen had. Echt eer van je werk krijg je, wanneer een bestrafte speler excuses aanbiedt en vraagt om dat door te geven aan de tafelgenoten. Dat doen we natuurlijk graag.”